Ubogich zawsze mamy u siebie

13.01.2026 r.

Papież Leon XIV ogłosił niedawno swoją pierwszą adhortację apostolską Dilexi te. O miłości do ubogich. Jestem świeżo po lekturze tekstu i chciałabym na gorąco podzielić się kilkoma refleksjami.

Ktoś kiedyś powiedział, że miarą tego, czy książka o tematyce religijnej prezentuje wysoki poziom jest to, że zaraz po jej przeczytaniu mamy pragnienie nawrócenia, modlitwy i budowania głębszej relacji z Bogiem. Jeśli przyjąć takie kryterium oceny, to co napisał papież Leon jest lekturą religijną najwyższej klasy. Jak prawdziwy i kochający ojciec chce wskazywać swojej chrześcijańskiej rodzinie drogę, którą powinna podążyć. Nie narzuca się, zachęca. Łączy siłę i konkret przekazu z łagodnością, troską i miłością.

Papież wskazuje, że jednym z podstawowych zadań wspólnoty Kościoła jest troska o ubogich. Powinność ta powinna być dla chrześcijanina nadrzędna, bo Jezus wybrał ubóstwo i człowieka w jego maleńkości, braku i niedomaganiu. Nie tylko pomagał biednym, ale sam nim był, więc każdy człowiek może Go w pełni odnaleźć właśnie w ubogim.

Ważne jest to, że papież podkreślił, iż ubóstwo w dzisiejszym świeci nie ma tylko charakteru materialnego związanego z brakiem pieniędzy czy pracy. Jest nim każda słabość, brak, poczucie wykluczenia, niedostosowania. Często o tym zapominamy. A przecież w tym szerszym rozumieniu ubóstwa kryje się tak wielka przestrzeń do chrześcijańskiego, miłosiernego działania.

Nie masz możliwości, by wspierać kogoś finansowo, rozejrzyj się, jakiemu innemu ubóstwu możesz zaradzić. Tak wiele osób dziś jest ubogich, bo nikt nie daje im swojego czasu, nie poświęca uwagi, nie karmi zwyczajną, życzliwą obecnością. Może to waśnie jest obszar, w którym damy radę coś realnie zdziałać. Może tym właśnie konkretnie mamy się zająć. Wielkim i bolesnym ubóstwem jest samotność.

Początek nowego roku sprzyja robieniu postanowień. Styczeń dopiero się rozpoczął. Może warto postanowić, że najbliższe 12 miesięcy będzie czasem pogłębiania relacji z drugim człowiekiem poprzez spędzanie z nim czasu. Jak wiele godzin zjadają nam ekrany monitorów, telefonów? Jak bardzo pochłania nas akcja filmów i seriali? Czy potrafimy być tak samo zanurzeni i zaangażowani w życie?

Adhortacja papieska wzywa mnie do bardzo konkretnego nawrócenia. Nie muszę wyjeżdżać na misję, by zaradzać ubóstwu. Mogę zatroszczyć się o tego, który jest obok. Otulić jego samotność swoją obecnością.

Może myślisz, że to niewiele… Więcej niż jesteś w stanie sobie wyobrazić.

Renata Grzelczyk