Popiół

18.02.2026 r.

Środa Popielcowa. Wieczór. Domowa cisza. Wszystko sprzyja temu, by jeszcze raz przyjrzeć się minionemu dniu. To wciąż pierwsze godziny Wielkiego Postu. Dopiero start. Dziś naszym nauczycielem ma być popiół - widzialny znak wezwania do nawrócenia.

Słusznie dziś przypominał Ksiądz proboszcz, że ten proch sypany na głowy ma wskazywać, iż bez Boga nic poza nim nie zostanie. Nie będzie niczego, co przetrwa. Zostanie garść popiołu. Chciałabym spojrzeć na ten symbol jeszcze trochę inaczej.

Gdy dziś zamykam oczy, pojawia mi się w wyobraźni taki niepozorny obraz. To maleńki kopiec suchej ziemi, prochu. Wokół pusto, cicho... tylko ta niewielka górka popiołu. Po chwili jego drobinki zaczynają się poruszać i wydobywa się z niego piękne stworzenie. To potężny, lśniący, złocisty Feniks. Bo przecież wiadomo, że ten mityczny ptak rodził się właśnie z popiołów.

Myślę, że ten obraz także może stać się zachętą do duchowej pracy w tym Wielkim Poście. Skoro jest to czas, gdy możemy zaczynać od nowa, nie bójmy się spłonąć dla Pana, by naprawdę odrodzić się do innego życia. Nowego, pięknego, pełnego pasji. Jakże wielka to nadzieja! Nawet jeśli coś w życiu wydaje się nam już tylko garścią popiołu, to z Bożą mocą może się on stać początkiem czegoś naprawdę nowego i pięknego.

Co w tegorocznym Wielkim Poście stanie się moim Feniksem?

Renata Grzelczyk